Масъуди Сипанд, шоир, достоннавис ва рӯзноманигори эронитабори муқими иёлати Калифорнияи Амрико аз Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба унвони абармарди таърихи Тоҷикистон ном бурд.

Шукрона менамоям, ки имсол мо дар остони 27-умин солгарди Истиқлолияти давлатии кишвар қарор дорем. Агар кас амиқтар ба қаъри ин солҳои сипаришуда нигарад, хуб дарк менамояд, ки аз оғози соҳибистиқлол гаштанамон то имрӯз чӣ қадар пешравиҳои иқтисодиву иҷтимоӣ дар ҷомеа рӯз аз рӯз ба вуқуъ пайваста истодаанд. Ҳарчанд ки дар аввалҳои соҳибистиқлолӣ мушкилотҳои зиёде дар раванди фаъолияти корхонаву ташкилотҳо ва дигар муассисаҳову сохторҳо мухталиф вуҷуд доштанд, лекин мардуми сарбаланди мо таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонист мушкилотҳои ҷойдоштаро бартараф намояд. Ва дар ҳақиқат имрӯз мебинем, ки дар ин муддати кутоҳ ба чӣ қадар пешравиҳо ноил гардидем.

Истиқлолият муҳимтарин дастовард барои халқи шарафманди Тоҷикистон маҳсуб мешавад. Ба ҳамагон маълум аст, ки соҳибистиқлоливу соҳибихтиёрӣ дар кишварамон заминаи воқеӣ барои обод гаштани ватанамон гузоштааст. Лекин муттаассифона дар аввалҳои соҳибихтиёрӣ тоҷикистониён шаҳди ширини соҳибистиқлолиро ҳанӯз начашидаву мубталои найранги аҷнабиён гашта ва ба чоҳи зулмот афтода буданд. Қувваҳои бегона то ҳадде тавонистанд алангаи кинаю адоватро байни мардум пиёда намуданд. Ҷанги шаҳрвандӣ тамоми соҳоти хоҷагии халқро хароб намуда иқтисодиёту иҷтимоиёти кишварамонро бо танназул рӯ ба рӯ карда буд, ҳазорон нафар гурезаву оилаҳо бесаробон монданд. Оқибати ҷангу ин бесарусомониҳо ба ҷуз фасоду ғоратгарӣ дигар ҳосиле наёвард, ки ин мақсади душманони миллати мо буд. Ҳатто меъёрҳои конститутсионӣ поймол гардида буданд ва ҷинояткорӣ ба рафтори муқаррарӣ табдил ёфта буд. Он рӯзҳои аз сари мо гузаштаро метавон ба имрӯза ҳолатҳои мамолики Шарқ ва Ҷумҳурии Украина ташбеҳ дод. Дар ин ҷангҳои бародаркушӣ ҳамеша сараввал мардум гумроҳ гардонида шуда, марзу бум хароб мегардад, сипас солҳои тулонӣ лозим аст, ки ин кишвар ба худ ояд. Маҳз дар ҷанги шаҳрвандии мо баъзе аз шаҳрвандони мо, ки ватанашонро бо пулу мол иваз карда буданд, бевиҷдонона фурӯхтанд ва барои сар задани оташи ҷанг дар хонадони мо мусоидат намуданд. Ва ин хиёнаткоронро ҳеҷ гоҳ ҳозира ва минбаъда насли мо намебахшад.