Терроризм дар инкишофи таърихии инсоният ҳодисаи нав набуда, ҳанӯз аз замонҳои қадим ба ин усул қувваҳои гуногуни сиёсӣ ва ҷамъиятӣ барои ҳокимият талош дошта, даст ба зӯрӣ, даҳшат овардан ва тарсонидани одамон мезаданд. Қувваҳои гуногун террорро ҳамчун воситаи мубориза бар зидди рақибони хеш медонистанд. Ҳатто дар андешаҳои муҳаққиқони аҳди қадим, аз ҷумла Ксенофон террор дар мисоли воситаи самараноку мусбати мубориза бар зидди рақибон дониста мешуд, аммо дар аҳди қадим мафҳуми «террор» дар маънои расмиаш истифода намегардид.

Экстремизм аз воҷаи фаронсавии «ехtrеmismе» ва лотинии «eхtrеmus» гирифта шуда, маънои луғавиаш ифротгароӣ, тундравӣ, фикру андешаҳо ва амалҳои тундравона, аз ҳад гузаштан, аз андоза гузаштанро дорад. Экстремист шахсест, ки дар фаъолияти худ ҷонибдори амалҳои якравию тундравӣ аст. Ин амалу зуҳурот метавонад, дар тамоми соҳаҳои фаъолияти инсон – дар дин, сиёсат, идеология, илм ва ҳатто дар варзиш низ ба миён ояд.

Тожикистон Республикаси азалдан турли миллатга мансуб, турли динларга эътиқод қилувчи халқлар тинч-тотув яшаган ӯлка бӯлиб келган. Аждодларимиз бошқа дин вакилларига доимо ҳурмат билан муносабатда бӯлгани, Ватан тараққиёти йӯлида елкадош бӯлиб меҳнат қилгани тарихий манбаларда кӯп қайд этилган.

Терроризм ва экстремизм аз падидаҳои номатлубтарин дар ҷаҳони имрӯза маҳсуб ёфта, ҳамчун вабои аср ба масъалаи глобалии ҷаҳони муосир табдил ёфтааст. Боиси таассуф аст, ки ин вабои аср дар бисёр давлатҳои олам, алалхусус давлатҳои мусулмоннишин доман густурда, зиндагии мардуми осоиштаро ба ҷаҳаннам табдил додааст. Саркардаҳои ин гуруҳҳои ифротӣ аз бедонишиву сустиродагии қисми ҷавонон то ҳол ҳам истифода мебаранд, ки садҳо ҷавонон то имрӯз ба коми оташ сарнагун ва аз ҳаёт маҳрум гардидаанд. Пӯшида нест, ки ин гуна ҷавонони ноогоҳу худношинос дар байни ҷомеаи мо низ зуҳур ёфта, ба ба доми фиреб ва ба ҳар гуна равияҳои ифротӣ шомил гардидаанд ва куллан бесарнавишт дар биёбонҳои давлатҳои Ироқу Шом ё мурдаанд ё бардагӣ мекунанд. Ин гумроҳшудагон аз надоштани ҷаҳонбинии илмӣ ва динӣ, нодуруст истифода намудани шабакаҳои иттилоотӣ (интернет), нодида гирифтани самараи истиқлолият, сулҳу субот ва оромӣ дар мамлакат ба ин бало гирифтор шудаанд.