Чанд муддат аст, ки мавсими баҳории гусели ҷавонон ба сафи Қувваҳои Муссалаҳи кишвар оғоз гардидааст. Дар қатори ҳамаи шаҳру ноҳияҳои мамлакат дар шаҳри Истиқлол низ ин иқдом сурат гирифта, то ҳол ҷараён дорад. Мутаассифона вазъи гусели ҷавонон хуб набуда, маълумотномаҳое, ки бобати ин ё он ҷавононе, ки синнашон ба даъвати ҳарбӣ расидааст нигаронкунанда мебошад.

Аз гузоришҳои масъулини Комиссариати ҳарбии шаҳр бармеояд, ки аксари ҷавонон мубталои ҳар гуна бемориҳо буда, ба талаботи хизмати ҳарбӣ мувофиқ нестанд. Албатта дар ин росто мутахассисони соҳаи тандурустӣ бештар сарукор доранд, аммо саволе ба миён меояд, ки чӣ омилҳое имрӯзҳо дар саломатии ҷавонони ҷомеа таъсиргузор аст, ки ҷавонони мо беморанд?

Перомуни худкушии ҷавонон гарчанде фикру мулоҳизаҳои зиёд дар расонаҳои хабарӣ ва вохӯриву ҷамъомадҳо бо сокинон иброз дошта шавад ҳам, лекин ин амали номатлуб то ҳол гоҳ- гоҳ дар ҷомеаи мо ба вуқӯъ пайваставу чун доғе дар миёни ҷомеа ба чашм мерасад.

Ҳамчун як омӯзгор зиёд муттаасифам, ки дар ин қазия маҳз ҷавонони ноогоҳу камдониш бармехуранд ва ба чунин ҳолати нанговар даст мезананд. Дар ин ҳолат на инки танҳо ҷони худро аз даст медиҳанд, балки ба аҳли оилаи худ иснод меоваранд ва волидайну атрофиёни худро умре дар ғуссаву хиҷолат мемонанд.