Яке аз ҷинояткорони наҳзатӣ - Муҳаммадиқболи Садриддин, ки тибқи хулосаи коршиносони равоншинос ба ҳолати махсуси ташвишовари шаҳвонӣ гирифтор аст, вақтҳои охир ба масъалаи сатру ҳиҷоби занҳо сахт часпидааст. Бештари навиштаҳояш дар расонаҳои хабарӣ дар ҳамиин мавзуъ мебошанд.

Бо расонаӣ гардидани иттилоъ бобати он ки дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба қонунгузорӣ муқаррарот бобати маҳдудият дар робита ба занони сатрпӯш ҷорӣ мешавад, сӯзиши шадиди “пӯшт”-и Муҳаммадиқболи  Садриддин шадидтар гардид. Ин бахтбаргашта масъаларо ончунон “ливо” кардан дорад, ки як идда ашхоси ноогоҳ ӯро шояд ҳомиии зану модари тоҷик пиндоранд. Ба ҳеҷ ваҷҳ чунун набуд нест.

…Дарки фалсафаи “сарсупурдагони роҳи Оллоҳ” танҳо хоси мардуми баргузида аст ва ё одамони одӣ низ ба фаҳми он қодиранд? Дар ин бора борҳо андеша кардаам ва бо чандин касоне, ки худро чунин меҳисобанд, ҳамсуҳбат ҳам шудаам. Аммо дар охир боз ҳам ба як хулоса меоям: онҳо ҳама “сарсупурдаанд” , аммо танҳо сарсупурдаи роҳи Оллоҳ не . Чаро? Аз суҳбати зер шумо сабаби инро хоҳед фаҳмид. Мусоҳибаи мазкур дар яке аз зиндонҳои шаҳри Душанбе  сурат гирифт.