Ҳар маротибае, ки душманони миллату  давлати тоҷикро наҳзатӣ ва ё ба доираҳои наҳзат надик унвон мекунам, баъзан худро сарзаниш мекунам, ки шояд на ҳамаи онҳо  ба наҳзат иртибот доранду иҷборан онҳоро ба ин гурӯҳи моҷароҷӯ ва ифротгаро шомил месозам. Аммо ҳамин ки матолиби иғвогаронаашон  интишор меёбанд, яқин мекунам, ки онҳо аз тафаккури наҳзатӣ болотар андешида наметавонанд. Далел ҳамин мавзӯи сатр аст, ки дар саргаҳи таълимоти наҳзатӣ қарор дорад. Ҳарчанд ки дар доираҳои ғарбӣ масъулини  наҳзатӣ аз демократия ва озодӣ ҳарф мезананд ва раҳбари фирории он аз тариқи минбарҳои аврупоӣ дар ин замина доди сухан медиҳад, дар умқи андеша сатру маромимоти фарсудаи мазҳабӣ нуҳуфтаанд.   Ин ҷо (манзур доираи фаҳмишу биниши намояндагони наҳзатӣ дар назар аст) демократия ва озодӣ нақше надорад. Матлаби ахирии созмони ифротии “Гурӯҳи 24” таҳти унвони «Поймолшавии Сарқонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон бо роҳи нав» ин иддаоро собит месозад.

Ин нафарак зодаи Ҷайҳун аст. Модарро бо тамоми хешутабор дар ин ноҳия сархам кардааст.  Сархам аз он ки ба душманони миллат пайваста, дар тавҳину таҳқири иттилоотӣ шарик аст.  Хатмкардаи мадрасаҳои покистонӣ мебошад, чалласавод ва кӯтоҳандеш. Аз ҳар хамир фатире, аз ҳар донише сарсариву сатҳӣ дар бораи дину сиёсат чизаке хондааст, вале он фаҳмидаашро чунон мутлақ медонад, тавони танқиди тарафи муқобилро надорад. Аллома ва ҳамадон аст.

Кабирӣ як нафари дорои тафаккури нимамаҳалии бо олудагиҳои биёбонӣ махлут, алломатарош бо донишҳои сатҳи пасти  шарқшиносӣ, зоҳирпараст ва тобеи нафси армонии омехта.  Ҳамин як ҷумла, маниши Кабириро хулосагирӣ мекунад. Дар ҳамин ҷо метавонем, нуқта бимонем. Нуқтаи ғафси тамат. Коғазро омехтаи ҳарфҳои беҳудаву пуч насозем. Вале ҳамоқатнигории Кабирӣ маҷбур месозад, ки ба умқи фардии ин «сиёсатмадор»-и дингаро бештар зеҳн биронем. Зеро ки: